Jak wycenić rękodzieło

Jak zachować tę chwiejną równowagę pomiędzy opłacalnością dla twórcy a możliwościami sprzedaży? Jak wycenić rękodzieło?

Kurs decoupage krok po kroku

Kurs obrazkowy techniki decoupage dla początkujących - jeśli nie wiesz od czego zacząć, to jest post właśnie dla Ciebie. Przejrzysty tutorial krok po kroku pozwoli ci ozdobić dowolny przedmiot techniką decoupage.

Dyplom magisterski - Urban terror

Oto moja praca dyplomowa. Cykl 5 linorytów o wymiarach 50x70 cm dotyczących tematyki urbanizacji oraz anatomii miasta, a także tego co zostaje, gdy w sztucznym krajobrazie zabraknie ludzi. Mroczne i kontrastowe grafiki wykonane tradycyjnie, przy użyciu prasy drukarskiej.

Co zrobić z resztek włóczki? Pomysł 1

Pierwszy post z cyklu pozwalającego pozbyć się resztek włóczki i pojedynczych kłębków. Subiektywna lista najlepszych wzorów, które wymagają niewiele surowca.

100 dni codziennego blogowania

Moje obserwacje po 100 dniach codziennej edycji bloga. Wszystko co się udało, co nie wyszło, no i oczywiście o tym co mnie zaskoczyło...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

środa, 16 listopada 2011

Codzienne blogowanie - podsumowanie miesięczne

Na początku szybka relacja z frontu dyplomowego:
Linoryt 1 - 100%
Linoryt 2 - 100%
Linoryt 3 - 0% (właśnie go zaczynam)

A teraz już do rzeczy
Dziś mija miesiąc mojego codziennego blogowania. Dla mnie to powód do wielkiej radości. Bo się udało mimo niesprzyjających warunków! Myślę sobie o ile prościej będzie gdy natłok zajęć będzie mniejszy i aż mi się serce raduje... Przy okazji przypominam, że gdyby ktoś chciał podjąć wyzwanie i umieścić na swojej stronie podobny licznik codziennego blogowania wystarczy skorzystać z powyższego linka, a na stronie wybrać tylko datę początkową i wkleić odpowiedni kod na swojego bloga.


O moich spostrzeżeniach pisałam już wcześniej - możesz przeczytać tamto podsumowanie tygodniowe, jeśli chcesz. Tym razem chcę wam opisać moje odczucia po miesiącu spędzonym z Wami:
  • poświęcam na bloga sporo czasu
  • czasem jest mi trudno wygospodarować czas na pisanie, ale się staram
  • moje posty są krótsze niż wcześniej
  • zazwyczaj na post poświęcam mniej czasu niż wcześniej
  • powstają jednak także bardziej rozbudowane posty, do których zbieram materiały przez dłuższy czas - takim przykładem jest post o tym, co można zrobić z resztek włóczki, który wymaga ode mnie sporo poszukiwań albo cykl z kursem linorytu, który robię przy okazji dyplomu
  • tematów mam znacznie więcej, więc nie grozi mi brak pomysłów na następne posty
  • jestem bardziej twórcza, bo staram się mieć jak najwięcej rzeczy do pokazania
  • organizacja czasu staje się u mnie mistrzostwem świata, żeby wszystko zmieścić w jednej, krótkiej dobie
  • poruszam na blogu więcej tematów niż wcześniej, zazwyczaj posty są ze sobą jakoś powiązane
  • częściej piszę też o bardziej życiowych, prywatnych sprawach
  • ruch na blogu w ciągu miesiąca codziennego pisania zwiększył się niemal trzykrotnie, na co złożyło się kilka czynników, m. in. poprawienie moich pozycji w wynikach wyszukiwania przez Google, odwiedziny stałych czytelników oraz trwające candy
  • Wasza obecność mnie motywuje - mam szaloną wenę i chęć do pracy, wiedząc że ktoś patrzy, setki pomysłów kłębią się w mojej głowie...
  • jestem na bieżąco jeśli chodzi o obserwowane blogi,  czytam prawie każdy Wasz post, chociaż nie zawsze komnetuję
  • udowodniłam sobie, że potrafię robić cokolwiek regularnie, codziennie i przez dłuższy czas, dla mnie to naprawdę wielka sprawa. I to chyba dla mnie jest największa wartość codziennego blogowania. 
Przy okazji mam pytanie do Was. Jak często tu zaglądacie? Codziennie? Kilka razy w tygodniu? Raz na miesiąc? A może jeszcze rzadziej?

wtorek, 15 listopada 2011

Jak przekonać mężczyznę do włóczkowych zakupów?

Wczoraj obiecywałam Wam tą opowieść, więc zapraszam...

Rozregulował się mój zegar biologiczny - w związku ze stresem, kawą, zmianą czasu... W każdym bądź razie ostatnio zdarza mi się mieć problemy z zasypianiem, a na dodatek kładę się bardzo późno. No i kilka dni temu wniknęła z tego zabawna sytuacja :)



Leżę już w łóżku, przewracam się niemożliwie i zaczynam gadać do Mojego Zmęczonego Mężczyzny. Po którejś zaczepce słownej z mojej strony następuje taka wymiana zdań:
- A może ty sobie barany policz i daj mi spać, co? Późno jest...
- Hmm, hmm barany powiadasz... Jakby nie patrzeć to owce, taki kłębki instant do samodzielnego przyrządzenia... Fajnie byłoby mieć owce do liczenia, wiesz...
- Mhm - odmruknął Mój Zmęczony Mężczyzna - Ale nie masz ich gdzie trzymać - dodał jeszcze
- Jak to nie mam? Twoi rodzice mają domek ogrodzony Twoja Mama na pewno chciałaby owieczkę :) Zresztą przed blokiem mamy spory trawnik z obu stron, miałaby co jeść. A teraz jak przestawiliśmy kanapę to akurat się znalazło miejsce, żeby ją trzymać w nocy. Ale wiesz co owce są niezłe, ale lama to by było to. Wyobrażasz sobie, śliczna milutka alpaka, tylko moja...
- A ty byś ją umiała na kłębki przerobić? - Mój Zmęczony Mężczyzna jak zwykle trzymał się konkretów
- Nauczyłabym się! Faraberia z Pragi organizuje kursy - 400 zł, 2 dni i już będę umieć. Co za problem... noo tylko potem musiałabym sobie swój kołowrotek kupić, widziałam na Alledrogo - minimum 1000 złotych... Ale to nic na początku mogłabym mieć wrzeciono, też tam widziałam i tylko 30 złotych!
- A nie lepiej byłoby zamiast lamy od razu najpierw kupić sobie wełnę? - Mój Zmęczony Mężczyzna
- No w sumie tak, ale gdzie? - odpowiedziałam pytaniem na pytanie - zresztą wtedy pewnie to już by nie było takie oplacalne przerabiać ją na kłębki i potem na coś użytecznego...
- Mhm... Ale czy to by w ogóle opłacalne było? Nie lepiej kupić gotowe? I pewnie jeszcze wyjdzie taniej, bo tu lama, transport, kołowrotek, dodatkowy pokój, żeby to wszystko zmieścić...

- To co, ile mogę sobie kupić?

 
Mój Mężczyzna chyba nie chce zamieszkać ze mną, fretką i alpaką w kawalerce. Więc dostałam oficjalne pozwolenie na znaczące zwiększenie zapasów motkowych :) O cały wielki karton! A może jeszcze uda mi się do tego maszynę dziewiarską przemycić :)

poniedziałek, 14 listopada 2011

Otulacz - nie wytrzymałam...

Wczoraj nie dałam rady i wieczorem zabrałam się za druty - jednym z motywatorów była włóczka z najnowszej dostawy. 3 kłębki moheru w pięknym liliowo-błękitno-szarym kolorze. Bardzo delikatnym i pięknym. W ogóle jestem dziwna, bo bardzo lubię dziergać z moheru, szczególnie takiego topornego, grubego. A takie kłębki to rzadkość, więc ich obecność, szczególnie w większej ilości bardzo mnie ucieszyła.

Nie wiem czy kolor na zdjęciach jest zgodny z rzeczywistością, ale bardzo się starałam utrafić. Wydaje mi się że na drugim zdjęciu najbardziej podobny jest do rzeczywistości - taki blady, delikatny i zamglony...




Wzór najprostszy z możliwych - najpierw jeden kłębek wzorem pończoszniczym, potem jeden kłębek ściągaczem 5x5, a potem ostatni kłębek znów pończoszniczym. Drutuję w okrążeniach, na żyłce mam 120 oczek.

A teraz dla odmiany wracam do linorytów - uparłam się, że dziś skończę wycinać drugi z nich. Zostało mi już bardzo niewiele.

A jutro opiszę Wam jak przekonałam Mojego Mężczyznę, że każda ilość włóczki jest mi potrzebna i dobrze, że sobie ją kupuję. To nie było specjalnie trudne :)

niedziela, 13 listopada 2011

Długi weekend wycięty z życiorysu

Dosłownie!

Przez 3 dni praktycznie nie wstawałam od biurka, nieustannie wycinając linoryty dyplomowe. Mam odciski na palcach, kilka razy cię przecięłam, na szczęście obyło się bez poważniejszych strat w ludziach i sprzęcie.  Bolą mnie stawy prawej dłoni. Wszystkie! Dokucza mi kręgosłup...

Dziś bez zdjęć, bo nie chce mi się już użerać z aparatem.

Stan na tę chwile:
Linoryt 1: 100%
Linoryt 2: 90%
Linoryt 3: 0%

Koniec tej nierównej walki w piątek.
Mam dość.
Idę wycinać... Do północy daleko...

piątek, 11 listopada 2011

Jesienna inspiracja - 25 sposobow noszenia szalika

Dziś tylko świetny filmik dla Was i uciekam wycinać linoryt:



Chcę sprawdzić ile mi się uda zrobić w ciągu jednego dnia, kiedy jestem wypoczęta, nie mam innych zaplanowanych zajęć i gdy nie będę się opieprzać, robić przerw, wykręcać się od roboty. Plan maximum: skończyć drugą matrycę, plan minimum: zbliżyć się do tego najbardziej jak się da.
Stan na teraz:
Linoryt 1: 100%
Linoryt 2: 50%
Linoryt 3: 0%

PS. W związku z tym, że jutro będę zaczynać nowy linoryt, to zrobię dla was kurs tej techniki krok po kroku, o co zostałam poproszona w komenarzach. Co Wy na to?

No to zabieram się do pracy. Trzymajcie za mnie kciuki!

PS 2 Byliśmy na spacerze i porobiliśmy zdjęcia - podmieniłam fotki w poście o rozdawnictwie liściastego kompletu - candy trwa jeszcze dość długo, więc zapraszam do udziału :)

czwartek, 10 listopada 2011

Szyjogrzej czekoladowy

W archiwum moich prac zabrakło tego projektu - prosty czekoladowy szyjogrzej, niezbyt duży, wykonany prostym wzorem strukturalnym. W zestawie jest "ubranko" na niego - w zamyśle ma ono służyć do noszenia w torebce szyjogrzeja na wypadek zimniejszej pogody i korzystania z niego w razie potrzeby. Dzianina jest niezbyt posłuszna w kwestii zajmowania małych ilości miejsca, więc pomyślałam, że fajnie byłoby ją jakoś ujarzmić, tak by mogła właścicielowi towarzyszyć na co dzień.
Otulacz czekoladowy można kupić na Etsy, gdyby komuś się spodobał.

Szyjogrzej wygląda tak:



I jeszcze detal "ubranka":

Poza użytkowymi zaletami etui pozwoliło ono zużyć włóczkę do końca, do ostatniego kawałeczka. To jeden ze sposobów na pozbycie się resztek włóczki.  Piszę obecnie post na ten temat, który wkrótce postaram się opublikować. Chętnie więc poznam Wasze sposoby na resztki włóczki.

PS.
Proszę dajcie mi znać czy coś widzicie na zdjęciach, bo okazuje się że mój monitor potwornie oszukuje na kolorach i jasności. Jestem załamana :(

środa, 9 listopada 2011

Postępy przy Haruni

Kilka godzin dziergania w sobotę a wcześniej w piątek podczas podróży do i z Opola zrobiły swoje. Haruni urosła zauważalnie. Po naciągnięciu ma już około 70-80 cm w najdłuższym miejscu i dwa razy tyle na szerokość. Nawet nie wiem ile oczek jest an drutach - jak liczyłam ostatni raz w pociągu to było około 250, czyli teraz na pewno przekroczyłam już 300.  Chusta wygląda tak:




Będzie to w ogóle najbardziej różnorodna chusta jaka świat widział, bo najpierw robiłam ją źle i nawet o tym nie wiedziałam (oczka przekręcone zamiast zwykłych). Potem stwierdziłam, że tak w ogóle to dzianina wychodzi jedna zbyt ścisła i w sumie mogę mieć na palcu jedno nawinięcie włóczki mniej (nadal dziergałam nie tak jak trzeba, ale przynajmniej było w tym więcej luzu :-P). No a teraz stwierdziłam, że w sumie te przekręcone oczka są bez sensu. Żeby to pruć to bym chyba musiała na głowę upaść, a jak ciągle będę miała w robocie coś "pokręconego", to się nigdy nie przestawię. No to dziergam teraz luźno i tak jak trzeba. A różnorodne oczka się w blokowaniu wyrównają. O!



Muszę przyznać że po pierwsze nigdy więcej nie będę przerabiać tak cienkiej nitki na tak drobnych drutach przy okazji szala albo chusty - plan był niezły, ale w praktyce w ogóle się nie sprawdził - trzeba było wziąć "piątki"! ot, kolejna nauczka dla żółtodzioba :) Po drugie włóczka jest wspaniała i tylko to powoduje, że nawet jeśli walnę to na jakiś czas w kąt, to ostatecznie wracam do tej dzianiny. Przyjemnie jest nad nią pracować, miło trzymać ją w rękach... Zastanawiam się nawet czy nie kupić kilku motków i nie zaszaleć z jakimś delikatnym jak mgiełka sweterkiem na lato. Ale będę musiała trochę odpocząć od tej cienizny, zanim się za to zabiorę, bo musiałabym do tego mieć druty 2 lub 2,5 mm, żeby materiał był dość ścisły i lejący, taki jaki sobie wymarzyłam...

wtorek, 8 listopada 2011

Każdy robi to, na czym się zna

Świat byłby wtedy prostszym i lepszym miejscem. Tak myślę...

A tutaj mam dla Was najlepszy przykład - w pracy zajmuję się m. in. namingiem, czyli nadawaniem nazw rożnym rzeczom, które do tej pory nie istniały, zazwyczaj chodzi o strony internetowe, ale nie tylko... Wbrew pozorom to naprawdę ważne, chociaż wygląda tak niewinne, ale o tym moze przy innej okazji...

Okazało się, że urocza osoba - Devorgilla - akurat potrzebuje nazwy dla powstającej firmy i w zamian proponuje gratyfikację w postaci wspaniałego szala, którego na pewno nigdy w życiu bym sobie nie wydziergała sama. Więc ja jej, ona mi i tym sposobem obie jesteśmy zadowolone.

Ja mam szal aż gęsty od plecionek, w którym zakochałam się od pierwszego wejrzenia, a ona nazwę dla swojej firmy - Gaeli.

Zobaczcie jaki piękny - niej na blogu:




A tutaj moje zdjęcia (niestety jeszcze nie nadaję się do prezentacji dość blada i chora, ale obiecuję ludziowe zdjęcia wkrótce, póki co na płasko)



 
PS.
Zajrzyjcie koniecznie do galerii Gaeli - cuda, które ta kobieta potrafi wyczarować drutami są po prostu nieprawdopodobne. A ceny naprawdę przystępne! Na pewno wybierzecie coś dla siebie, a przy okazji wesprzecie start kolejnego rękodzielniczego biznesu. Promocja takich niezwykłych osób to dla mnie niemal obowiązek i dlatego polecam z czystym sumieniem, chociaż za darmo.
Co więcej, jeśli będziecie mieć szczęście, to może się Wam uda ustrzelić coś fajnego w Candy

poniedziałek, 7 listopada 2011

Candy jesienne - liście szukają nowego domu!

Wzór liści już znacie, moja opinia o Pavarotti też nie jest Wam obca. Pochwaliłam się też że już skończyłam szal i że dziergam czapkę. No i ją też skończyłam. Nawet nitki już pochowane :) Jak nie u mnie.


Obiecałam też candy. I oto ono!
Dziś wreszcie udało mi się złapać trochę dziennego światła, więc mogę Wam pokazać co jest do wygrania.



Zasady zabawy:
1. Oddam w dobre ręce ręcznie robiony szalik oraz czapkę z liściastym wzorem. Ciepła, modna i bardzo miła w dotyku. Na dodatek hipoalergiczna, bo w całości wykonana ze sztucznych włókien.
2. Zgłoszenie do zabawy = komentarz pod tym postem. Wymagam również umieszczenia na blogu podlinkowanej informacji o zabawie. Osoby nieposiadające strony proszę o pozostawienie adresów mailowych, bym mogła się z nimi skontaktować w razie wygranej. Komentarze jednej osoby będą brane pod uwagę w losowaniu tylko raz, za wyjątkiem tych z pkt. 3.
3. Dodatkowy los przysługuje osobom, które opublikują informacje o zabawie wraz z linkiem do tego posta na Facebooku, Twitterze, forum itp. Tutaj jednak będę wymagała dodatkowego komentarza potwierdzającego (na Facebooku i Twitterze wystarczy kliknąć w datę dodania, by uzyskać link bezpośredni do konkretnego statusu). Ta opcja nie jest obowiązkowa, ale jeśli komuś zależy na zwiększeniu swoich szans w losowaniu to proszę bardzo.
4. Losowanie zwycięzcy przeprowadzone zostanie 28 listopada w godzinach popołudniowo-wieczorno-nocnych. Wyniki umieszczone zostaną na blogu oraz na fanpage na Facebooku. 
Proste prawda?

Byłoby mi bardzo miło, gdybyście zechcieli dołączyć do grona Obserwatorów bloga (odpowiedni moduł w bocznej szpalcie). Chciałabym, żebyście wracali do mnie co jakiś czas i oglądali moje nowe prace.

Zdjęcia plenerowe z wkładką mięsną :)



To co, macie ochotę na ciepły komplet jesienno-zimowy?

niedziela, 6 listopada 2011

Bądźcie na bieżąco :)

Dziś pokazać mogę tylko gotową matrycę do linorytu, ale dla niewprawnego oka to widok niezbyt interesujący. Więc sobie odpuszczę
Stan prac na dziś:
Linoryt I - 100%
Linoryt II - 20%
Linoryt III - 0%


A tak w ogóle to post powstał po to, żeby Wam przypomnieć, że w bocznej szpalcie bloga jest takie miejsce (pod licznikiem odwiedzin), gdzie można zakliknąć, że jest się Obserwatorem i potem na koncie Google pojawia się informacja o nowych postach. Więc jakby ktoś chciał być na bieżąco, to klik klik! Niestety czasem widget nie chcę się wczytać jak należy i trzeba odświeżyć stronę.  Póki co licznik wskazuje 237 osób :)

Post miał być wcześniej, ale mam jakieś problemy ze stabilnością działania komputera i znów piszę w śroku nocy, kiedy nikt tego nie czyta :/